Rambulan sa Kalsada

Hindi ang nasa isip ko ang pinangarap kong maging dahilan ng aking pagkamatay. Isang gabi.Isang madilim na gabi. Binalot ang aking pagkatao ng milyon-milyong kaba at takot. Ayoko sanang pumunta sa gusgusing lugar na ‘yon. Ayoko sana. Subalit nanaig ang tinatawag nilang ‘Pakikisama’ sa mga ka-tribong nagmula pa sa malayong lugar kung saan binuo ang aking isinumpang pagkatao.

Oprah Winfrey's Famous Comment daw

“I have reservations with the results. If the only basis is the Q and A portion…, after having been trimmed down to 5, Ms. Philippines deserved to win. What made her different from the rest is that she had no seconds to rethink of her answer as she had no interpreter to break the ice. The rest had their i nterpreters and having breaks on seconds to think about their answers. Hands down, Ms. Philippines answered straight to the point.”

Sumayaw, Sumunod

Gaya ng lagi kong ginagawa, dadaan muna ako sa Market Market pagkatapos ng isang makasaysayang pagpapanggap sa opisina. Palibhasa petiks mode lagi, na wish ko lang ay tuluy-tuloy na. Ayon sa isang ka-opisina, dapat daw akong parangalan na ‘Best Employee of The Year in a Most Pretending Role’. Okay na ang award na yun kesa naman ‘Most Stressful Employee of The Year’ ang igawad pa sa akin.

Bagong Anyo ng Accounting Books

Sa kaartehan ng isang opismeyt ng magpabili ng Green na bolpen, napadpad ako sa isang bookstore ng mall. Bago bumili tumingin-tingin muna ako ng mga books. Nang magpapansin ang mga nakahilerang Accounting books, muli'y naalala ang mga sandaling minsan ko silang nakapiling sa hirap at maraming hirap.

Kindergarten Class

“Good Morning Sir,pwedeng bang ikaw muna ang sub sa Kinder. Absent ang dalawang titser, eh,” nakikiusap ang tono ng pananalita ng school principal. Hindi nang-uutos, may halong paglalambing, pero napi-feel ko na wala akong karapatang tumanggi. Bagitong titser lang ako sa pribado at katolikong school na ‘yun . Bawal munang magreklamo,hindi pa ako regular.At sa tingin ko ay kaya ko naman o kakayanin ko na lang.

Pers Taym

Lahat naman tayo, nakaranas ng tinatawag nilang ‘pers taym’. Sabi nga nila, lahat ng tao, bagay,lunan, pook o pangyayari ay may kanya-kanyang simula. At ito ang aking pers taym…ang pers taym na tiyak kong magkakaroon pa ng sekond taym, tird taym at iilang tayms.

Ang ‘pers taym’ na iniisip ko ay hindi gaya ng iniisip ng ibang maruruming mag-isip d’yan sa tabi-tabi. Ang tinutukoy ko lang naman ay ang unang beses ng aking pagwo-work out sa gym. Hindi ko lubos akalain na may ganitong eksena pala ang mangyayari sa buhay ko. Bahala na si Batman, Superman, Wonderwoman, Darna, Captain Barbel at lahat ng superheroes sa buong daigdig sa isang desisyong sana ay mapanindigan ko bilang isang tunay na Pilipino ng walang pag-iimbot at ng buong katapatan sa isip, sa salita at sa gawa.

Wala si Dok!

Sabi ni Dok, babalik daw ako pagkatapos ng dalawang linggo. Subalit sa tindi ng makapangyarihang pwersa ng katamaran na bumalot sa aking katauhan noong nakaraang mga araw ay hindi ko sinipot si Dok. Ngayon ko lang naisipang magparamdam kay Dok, isang buwan na ang matuling lumipas simula nang makalabas ako ng ospital.

Biyernes.Binabagtas ng sinasakyang taxi ang kahabaan ng Ayala Avenue. Mabuti na lang at bahagyang tumigil si Juaning sa paghahasik ng lagim sa kapaligiran at malaya akong nakalabas ng bahay. Ilang araw na rin kasi akong apektado sa hagupit ni Juaning sa pagpasok sa opisina at maging sa pag-uwi.

Ang Azkals at Ako

Nagising ako. Tingin sa oras. Nagmamadaling tinungo ang banyo. Magiging anim na ang late ko sa buwan ng Hulyo kapag babagal-bagal pa ako. Wala pa namang nati-terminate dahil late sa team namin. Ayokong ako ang una, umpisa at simula. Tumunog naman ang alarm clock sa tamang oras. Pinatay ko lang. Tapos balik tulog ulit. Masarap kayang matulog nitong tag-ulan.


Sira ang koneksyon ng tubig namin. Kaya pala walang tumatagas na tubig sa gripo nang binuksan ko. Kung kelan nagmamadali, saka naman nangyayari ang ganitong mga eksena. Naalala ko pala, naikwento sa akin, nasira pala ng makulit na batang naglalaro sa labas ng apartment ang tubo ng gripo kahapon. Kung anong mahika ang ginawa ng bubuwit na ‘yon at nagawang sirain ang tubo, ay hindi ko na inaalam pa. Sa kasamaang palad, koneksyon lang namin ang apektado. At ang pamilya ng batang ‘yon ay hindi man lang nagkusa na tawagin ang tagapangasiwa ng tubig para ipaalam ang kaganapan. Wala silang pakiaalam dahil hindi naman sila apektado. Mabuti naman at dumating na rin ang tubero na mag-aayos na ipinatawag pa ng kasamahan ko sa apartment.Ilang saglit lang ay ayos na ang lahat.


Naka-bihis na ako. Handa namang suungin ang isa na namang malagim na gabi sa opisina. Gabi. Oo alas singko ng hapon ang pasok ko. Weird na sched. Halos isumpa ko ang iskedyul na ito. Pero nagawa ko namang magtiis sa loob ng dalawang taon. Pero di bale, huling labingdalawang gabing pagpupuyat na lang ang mararanasan ko. At sa August 16, magbabago na ang takbo ng buhay ko. Mamumuhay ako ng normal nang naaayon sa nararapat. Makakapanood na ako ng mga teleserye sa gabi. Makakapunta na ako sa mga malls kapag uwian. At marami pang pagbabago na excited na akong mangyari.


Dahil sa hirap ng buhay,nangako ako sa sarili kong magtitipid muna. Subalit sa pagkakataong ito na ilang minuto na lang ang nalalabi at siguradong late na ako, kinalimutan ko muna ang pangakong ‘yon. Bukas ko na lang muling ipapatupad. Pumara ako ng Taxi na maghahatid sa akin sa trabaho.


DZMM ang istasyon na pinakikinggan ni manong Taxi Driver. Si Karen Davila ang nagsasalita. Saka ko lang nalaman, may laro pala ngayon ng football ang pambato nating mga Pinoy sa larangan ng football, ang Azkals laban sa Kuwait Al-Azraq. Sa totoo lang,ngayong taon ko lang narinig ang tungkol sa football team ng Pinas, at ang Azkals nga. Marami silang fans. Pati si Manong driver ay halatang fan din.


Ayon sa balita, na maigi ko namang pinakikinggan, dahil aaminin kong gaya ng marami d’yan, fan din ako ng Azkals,patuloy daw sa pagdagsa ang mga tao sa Rizal Memorial stadium at may iba’t ibang grupo ng kabataan na may kanya-kanyang gimik para ipakita ang kanilang suporta sa Philippine Football Team Azkals. May iba daw na nakasuot ng puting t-shirt at face paint. Sobra din daw ang trapik sa mga kalsadang malapit sa stadium.


Habang binabagtas ng taxi ang daang bawat kanto ay may stoplight, naisip ko na kahit one time lang ay masilayan ko man lang ang Azkals. Makapagpa-piktyur man lang. Pero muk’ang malabong mangyari ‘to sa hectic ng schedule ko (parang showbiz lang).


At nakarating ako sa opis. Hindi ako late.


Break Time. Tumakas-takas. Pasulyap-sulyap sa TV sa pantry. Halos lahat ata ng tv sa building na ‘yon ay ang laban ng Azkals ang pinapanood. Green vs. White.


Hindi ko napanood ng buo ang laro. Kelangang bumalik sa trabaho. Hanggang sa huli, nalaman kong talo ang manok natin.


Ayos lang ‘yon. Sportsmanship.

Saan Kinopya ang Amoy ng Zonrox?

AT ang sagot ni Chito ay....

The Octopus Challenge

Trip mo bang kumain ng tentacles ng Octopus?

Siya, OO!

Pero napilitan lang....

Siya ang bidang lalaki sa 'Hello Stranger'