Wala si Dok!

Sabi ni Dok, babalik daw ako pagkatapos ng dalawang linggo. Subalit sa tindi ng makapangyarihang pwersa ng katamaran na bumalot sa aking katauhan noong nakaraang mga araw ay hindi ko sinipot si Dok. Ngayon ko lang naisipang magparamdam kay Dok, isang buwan na ang matuling lumipas simula nang makalabas ako ng ospital.

Biyernes.Binabagtas ng sinasakyang taxi ang kahabaan ng Ayala Avenue. Mabuti na lang at bahagyang tumigil si Juaning sa paghahasik ng lagim sa kapaligiran at malaya akong nakalabas ng bahay. Ilang araw na rin kasi akong apektado sa hagupit ni Juaning sa pagpasok sa opisina at maging sa pag-uwi.

One Party Night at 7th High

At 7th High Club

Bihira lang ako pumupunta sa mga bars o clubs dito sa Maynila.Siguro kasi besing-besi ako sa pagrerebyu dati kaya pati gimik ay nabawas-bawasan. Pero ngayon, handa ko ng harapin ang mundo ng galaan at gimikan ng buong laya at walang pag-aalinlangan.

Dalawang taon na kami sa kompanya, good thing sagot ng managers ang gastos sa party. Maghahating-gabi na nang dumating ako kasama ang tatlo ko pang opismeyts sa 7th High sa The Fort. Kagagaling lang namin nanood ng last full show ng Harry Potter 7 sa Market Market Mall.
Kasama kami sa guest list kaya naman walang bayad.

"Sir, ilang taon na kayo?" tanong ng lalaki na nagbabantay sa may entrance area. Para lang din kasi akong bata at marahil akala niya ay menorde-edad lang ako. Siyempre, may rule yata sila na hindi pinapapasok ang mga menorde-edad. Simpleng checkered polo at jeans ang suot ko.

"Twenty plus," sagot ko naman. Na mukha namang naniwala kaya hinayaan na akong makapasok.

Naka-dalawang baso lang ako ng kung anong alak na 'yon na pinainom ng mga kasamahan ko sa akin. Konting-inom. Sayaw. Sayaw. Sayaw. Maingay sa loob ng bar. Hindi magkarinigan kung mag-uusap dahil nga sa lakas ng musikang pumapailanlang sa ere. Maraming tao. Mga seksing babae na kinulang sa saplot sa katawan at puno ng make-up ang mukha. Mga lalaki naman, kanya-kanyang paporma. Iba't ibang lahi.Hindi lang Pinoy. May Kano, negro atbp.

Sayaw lang ako nang sayaw. Hanggang sa mapagod. Pahinga ng konti. Balik sa dance floor. Sayaw na naman. May mga babaeng gumigiling sa stage. Paiba-iba. Yung iba marahil bumababa kapag pagod na. Tapos iba na naman. Pinagtitinginan. Pinagpapantasyaan ng ilan.

Maraming sumasayaw na parang wala ng bukas. At isa na ako doon. Minsan lang ako nakakapunta sa ganitong lugar.Kaya itinodo ko na. Nabubunggo ako ng ilan. Deadma lang. Patuloy pa rin sa pag-indak.

Marami ang nalasing. Marami ang napagod. Pero hindi ako nalasing kasi konti lang nainom ko. Maayos pa rin akong nakauwi ng bahay ngayon lang at gumawa nitong blog entry.

Antok na ako. Tulog muna.

Bonjour Monte Carlo!

Bonjour!

I watched the movie "Monte Carlo" by  Selena Gomez, Leighton-Meester at Katie-Cassidy.
And I learned one French word. And that is Bonjour  which means Hello. The word is actually composed of two words: bon meaning "good" and jour meaning "day".

Watch the trailer of the movie. Courtesy of You Tube.

Biyaheng The Fort

BONIFACIO GLOBAL CITY, TAGUIG o mas kilala sa tawag na THE FORT.
Hindi pinapahintulutan ang mga jeep na pumasok sa loob ng The Fort. Marahil ay gusto ng pamunuan na mapanatiling maayos ang lugar, hindi masyadong puno ng sasakyan at malinis ang nalalanghap na hangin. Alam naman nating hindi kanais-nais ang usok na binubuga ng mga jeep na isa sa mga dahilan ng polusyon sa hangin. Dahil sa mga benipisyong ito, nakakaranas naman ng kabigatan sa bulsa ang mga mamamayang nagko-commute papasok sa opisina. Pero hindi nagtagal, nabigyan din ito ng solusyon ng pamahalaan dahil sa pagsulpot ng E-Trike.

***

The Fort Bus

Ang Fort Bus. Dahil nagtaasan na ng pamasahe, hindi rin naman nagpahuli sa pagtaas ang The Fort Bus. Dating  11 pesos, ngayon ay 12 pesos na.  May biyaheng Market- Market to Ayala (vice versa) ,biyaheng Market-Market to Bonifacio Global City (BGC) (vice versa din) at biyaheng Ayala to BGC (vice versa din).  Pero kelangang mag-antay pa rin ng ilang minuto sa terminal lalo na kapag wala pa ang bus. Ang mga biyaheng ito ay hindi masyadong mabilis magpatakbo. Para lang kasi silang namamasyal habang nagbi-byahe. Kelangan ding huminto sa mga hintayan ng bus, may pasahero mang nag-aantay o wala. Idagdag pa ang dami ng stoplights. Halos lahat ata ng kanto ay may stoplights. Sa oras ng kagipitan, yon bang mali-late ka na sa trabaho, kung sa The Fort ka sasakay, siguradong late ka na kaya 'wag ka ng umasa. Mga 15-20 minutes ang byahe at kapag natyimpuhang laging napapahinto dahil nag-RED na ang kulay ng Stoplight bawat kanto, marahil ay aabutin ng 30 minutes.

Para sa karagdagang impormasyon sa ruta ng The Fort Bus, KLIK DITO!  At may The Fort Bus Facebook Fanpage din sila.

***



Litratong Hiram sa http://www.silent-gardens.com/img/taxi-1.jpg

Ang Taxi. Isa pa 'to! Nagtaas na ng flagdown rate mula 30 pesos to 40 pesos, at di pa nakuntento nagtaas pa ng rate per km (tama ba?), piso ang dinagdag. Luging-lugi na nga ako sa pagtatrabaho kasi nga late na ako nagigising at sa oras ng kagipitan,  taxi ang lagi kong naaasahan. 'Yong nga lang, talagang butas ang bulsa ko. Kasalanan ko din naman eh. Sarap kasi matulog eh at medyo nakakapangwalang-ganang pumasok minsan.  'Yong ibang taxi driver, kulang pa kung manukli o nagpapadagdag pa ng bayad. Kaya naman lagi kong nirereport sa hotline ang ganun kapag naiinis ako. Hindi ko lang alam kung inaaksyunan ba talaga 'yon.

***

 

Litratong Hiram sa http://americanindavao.com/blog/wp-content/uploads/2009/04/motorcycle.jpg

Ang Habal-Habal. Ayon,super-maaasahan sa oras ng malapit ka ng ma-late. Medyo mura pa kesa taxi pero medyo mahal kesa The Fort Bus. Nakakatakot nga lang sumakay dito dahil mabilis sila magpatakbo. Sa halagang bente-singko o trenta isang byahe, baon mo naman ang pangambang baka ka mahulog o madisgrasya. Kaya superdasal ako kapag sumasakay nito.

***

E-TRIKE

AT SYEMPRE PA, kung pamurahan ng pamasahe ang pag-uusapan, walang binatbat ang Taxi, The Fort Bus at Habal- Habal sa E-TRIKE o Electric Tricycle. Sa halagang LIMANG PISO ay makakasakay ka na. Dati libre lang 'to o pwede nga kahit magkano lang daw ang ibabayad. Ang biyahe nito ay mula Market-Market hanggang looban ng The Fort (31st St  'yong sa harap ng Chowking). Walo ang pwedeng pasahero nito. Environment-friendly at walang gas emissions.Nakakatuwa pang sumakay dito dahil sa iba't ibang kulay nito. Pero hindi ito advisable sakyan para sa mga nagmamadali dahil hindi ito masyadong mabilis bumiyahe.

Ayon, kung ikaw ay mapadpad sa magandang lugar namin sa The Fort, may ideya ka na kung ano ang pwedeng sakyan.

Sakay na!

Si Markki Stroem at Ako

Nagwawalis ako ng mga files sa My Pictures nang natisod ko ang isang album na naglalaman  ng mga litrato namin ni Markki Stroem.

Nga pala, si Markki Stroem o Marcello Angelo Ledesma Stroem sa totoong buhay ay isang half-Norweigan na finalist ng Pilipinas Got Talent. Bente-tres at nakatira sa Antipolo.

Maraming beses ko na siyang nakita, nakausap at nakipagpiktyuran.Kesa naman itago ko lang sa mahiwagang baul ang aming mga litrato sa pader, buong-laya ko na lang ipo-post dito. Medyo nakakahiya ng konti kasi makikita ang tunay kong pagmumukha sa totoong buhay, pero paki ko naman. Haha.

JUNE 2010. Pilipinas Got Talent Grand Finals. Matapos ang patimpalak, bandang hatinggabi nang lumabas si Markki sa Araneta Coliseum para magpasalamat sa kanyang mga kaibigan at fans na sumuporta. Ang lakas ng loob kong magpa-piktyur. Haha.

 ***



JUNE 24, 2010. PGT You Got It Concert, Ynares Arena, Pasig. Ang eksenang papaalis na si Markki at sa amin ay nagpapaalam na. Naalala ko na nag-offer sa akin ang Manager ko na mag-half-day na lang sa work para mapanood daw ang concert.

***

JULY 10, 2010. Friends' Day. SM Sucat, Paranaque. Litrato ng minsang sumipot ako sa kanyang mall show. At nakipagpiktyuran din ako sa kapwa nya PGT Finalists na sina Keith Delleva at Sherwin Baguion.

*** 

  

JULY 18, 2010. Grand Fans Dsy. Group Piktur na lang. Wala akong nahalungkat na solo pix eh.


 ***

AUGUST 2010. Nang minsang gumala sa Bonifacio High Street kasama si Markki Stroem at kanyang mga kapatid. Ang araw kung saan nanlibre siya ng Krispy Kreme. Hehehe. 

***

SEPTEMBER 4, 2010. Sumipot ako sa launching ng 100 days of Christmas sponsored by Eden Cheese. Sa Starbucks ito nang pumunta kami matapos ang show. 

***

HANGGANG sa dumating 'yong oras na superbusy na ako at hindi na nakasubaybay sa mga lakad ng isang kaibigan. Babawi na lang ako pagdating ng araw.

Nakakamis.

Poor People Prohibited

Ang signage na 'to ay hindi nakakatuwa. Tama ba namang ipinagbawal kaming mga mahihirap na mamasyal sa Greenbelt. Harsh naman. Malamang peke ang signage na 'to. Gawa-gawa ng mga taong walang magawa. Dahil hindi naman siguro gagawin ng matino at edukadong tao ito.

Peke o Totoo? Ano sa tingin n'yo?

Dilim, Nasaan ang Liwanag?

Biglang namatay ang ilaw.

Dilim.

Wala akong makita kundi dilim na sumasakop sa kabuuan ng lugar na 'yon.
Wala akong ibang marinig kundi ang pabilis na pabilis na tibok ng aking puso.
Ako'y kinabahan.
Sa sandaling 'yon, parang gusto kong kumawala sa dilim na bumabalot sa aking mundo.

Nasaan ang Liwanag?
Ang liwanag na magbibigay sa akin ng kasagutan sa mga bagay-bagay.

Sinimulan kong maglakbay sa gitna ng dilim. Hinahanap ang daan tungo sa pinaka-aasam na liwanag.
Naroon pa rin ang pag-asang makawala sa pagkakulong sa madilim na selda ng aking pagkatao.

Narating ko ang pinto. Sarado ang pinto. At kahit anong pilit kong buksan 'yon para ako'y makalaya ay hindi ko magawa. Nasisilip ko na sana ang liwanag. Abo't kamay ko na ang pag-asang makatakas at mabigyan ng katarungan ang aking pagkabilanggo. Para akong isang ibong nakakulong sa hawla na kahit anong pilit gustuhing buong layang lumipad sa himpapawid ay hindi magagawa.

Ibigay n'yo sa akin ang aking kalayaan! Hindi ako nararapat sa lugar na 'to. Sigaw na aking isipan.
Naghihintay ako ng tulong ng ibang tao para makamit ang kalayaan.

***

"Tulong naman. Buksan mo ang pinto."
Ngunit hindi naman ako narinig ng lalaking dumaan.
Sira ang door knob kaya nasisilip ko ang nasa labas. Para akong isang karakter sa horror movie sa mga oras na 'yon.

Maraming tanong ang pumasok sa aking isipan.
Pano kung hindi na ako makalabas dito? Ano'ng gagawin ko? Pa'no na ako?
Pa'no na ang buhay ko? Pa'no na ang mga taong kelangan ako? Pa'no na ang mga mahal ko sa buhay?
Mga tanong na iniisip kong parang mawawala na ako sa mundong ginagalawan.

Hinalungkat ko sa loob ng aking backpack ang cellphone. One bar. Papalowbat na rin. Tinext ko agad ang dalawa kong kasamahan na tulungan nila ako. Subalit ilang minuto na ay wala pa akong natatanggap na reply.
At lalo akong kinabahan.

Tanaw ko ang isang lalaki. Sa kabilang pinto ay hinatid n'ya ang isang babae. Kinatok ko nang kinatok ang pinto sa pag-asang marinig ako ng lalaki. Sa pag-asang bubuksan n'ya ang pinto at ako'y bigyang laya. Hindi ko alintana ang sakit ng aking kamay dulot ng malakas na pagkatok.

At mukhang narinig n'ya ako.
"May tao ba d'yan?" tanong n'ya habang papalapit sa pinto.
"Tulungan mo ako. Hindi ako makalabas dito. Tulong please," pagmamakaawa ko.

Hindi nagtagal, naramdaman ko ng may bumubukas ng pinto. Nabuhayan ako ng loob.

At malaya na ako.

Buong puso akong nagpasalamat sa lalaking tumulong sa akin. Hindi ko alam pa'no n'ya napapunta doon ang may hawak ng susi ng silid na 'yon. Basta malaya na ako, 'yon ang pinakaimportante.

Ang akala ko simpleng brown-out lang. Hindi pala. SADYA palang pinatay ang ilaw at SADYA palang ni-lock ang pinto ng restroom. Dahil magsasara na ang Star City. Alas-diyes na pala ng gabi. May natanggap naman akong sorry.

Subalit kong iisipin kong mabuti, hindi katumbas ng isa o dalawang SORRY ang pait na naranasan ko kahapon.

Sa kabila ng lahat, kailangang ipagpatuloy ang laro ng buhay
At mag-enjoy na lang sa mga RIDES.