Wala pa namang pormal na announcement. Subalit kalat na kalat na ang isang hindi kanais-nais na tsismis na may napupusuan na ang Manager na iangat sa pwesto.
At hindi ako 'yon.
Oo, hindi ako.
Isang desisyon na guston kong sabihing habang buhay nilang pagsisisihan. Dahil nalinlang sila ng isang nilalang na kapag sa dagat ay itinapon,buung-buong lulutang.
Hindi ako masyadong bitter. Slight lang.
Gusto ko lang ng laban na patas. Malinis at walang halong pulitika. Walang pandaraya. Walang panlalamang.
Tagisan ng talino at galing lang. Ang mga matatalino at magagaling, lumalaban ng patas 'yan at hindi na kailangan magpaka-aso para mapansin at sabihing karapat-dapat.
Ginawa ko ang lahat para hindi magkatotoo ang tsismis. Subalit mukhang mabibigo ako. Mukhang hindi ko na mapipigilan ang itinakda. At kapag nangyari 'yon, mag-iiba ang direksyon ng ikot ng mundo...
Subalit hindi pa huli ang lahat para magbago sila ng isip...
Ano kaya ang mangyayari ngayong Linggo?
ABANGAN.
Sunday, January 23, 2011
Wednesday, January 19, 2011
Sige Alak Pa!
"Gusto mo kita tayo, boring dito sa amin eh,"
Natanggap ko ang text na ito ni Leo habang besing-besi ako sa loob ng classroom. Gustong-gusto ko kapag nagdi-discuss si Paul de Jesus kaya naman hindi ako kumukurap para lang makasunod sa lesson namin about Franchise.
"9pm pa ang labas ko eh. Gabi na 'yon," reply ko.
Nagdadalawang isip din ako kasi nga may pasok pa ako bukas.
Nawala ako sa konsentrasyon kay Paul. Nagpalitan na kasi kami ng text messages ni Leo. Hanggang sa napagkasunduan naming magkikita ng 9pm para sabay na kaming pumunta ng bahay. Inuman lang pala ang hanap ng loko. Eh di ayos lang na pagbigyan...sabagay ilang araw na ring wala ng alak na dumadaloy sa aking katawan.
Hindi ko alam kung bakit sinapian si Paul kaya maaga nya kaming pinauwi na gustong-gusto ko naman.
Umuulan sa labas. Wala pa naman akong payong. Pero sa ngalan ng kasunduan, nagpaulan na lang ako papunta sa sakayan ng jeep. Mas gusto ko ngang magkasakit para sick leave sa opis. Pagod na rin akong magtrabaho kaya kung luluwang ang turnilyo ko ay bigla ko na lang silang gugulatin ng resignation letter.
Andun na ako sa LRT. D Jose Station. Hinihintay ko na si Leo. Maya-maya lang ay dumating na siya. Nauna na pala sa loob ng istasyon. Kunwari hindi ko sya nakita para siya ang kusang lalapit sa akin. Na nangyari naman. Konting kwentuhan at dumating na ang tren.
Tahimik lang kami sa loob. Inoobserbahan ko lang ang reaksyon ng mga tao sa loob ng tren. Syempre may nahuhuli akong mga babae't bakla na nakapako ang tingin kay Leo.
At sino ba namang hindi?
Sa tangkad niyang, 5 feet at 9 inches; half-Puerto-Rican at bakat na bakat ang laki ng muscles sa katawan. At naka-short lang siya. Model na model ang dating...In short,pogi.
LRT.MRT.Jeep.Nasa Market Market na kami. Hindi pa daw siya nakapunta dun ever kaya naman nag-tour around the place muna. Maraming tao. Sa paglalakad namin, may nakasalubong akong kakilala.
Si Ed. Mabuti na lang at hindi nya ako nakita. Sigh! Ayaw ni Leo sa lugar maraming tao. Gusto nya tahimik. Siguro para makapag-usap kami ng maayos.
At 'yon. Sa restobar na kokonti lang ang tao kami napadpad. Umorder ng pagkain at isang bucket ng beer. Tig-tatalong San Mig Light kami so ayos na 'yon para di masyadong malasing...Kain muna bago inom. Kwentuhan din ng kung anu-ano lang.
Pano kami nagkakilala ni Leo?
Well,sa hindi sinasadyang pagkakataon. Naalala n'yo pa ba si Ekstranghero sa nauna kong mga posts? Siya ang dahilan kung bakit may isang Leo ngayon. Si Ekstranghero kasi wala ng cellphone. Hindi ko alam kung anong pinaggagawa ng loko. Siyempre pa, dahil gusto daw nya akong makatext, nanghiram siya ng CP sa friend ng friend nya at si Leo 'yon. At 'yun ang simula.
Makwento si Leo. Mga kwentong hindi mo akalaing mararanasan ng isang tulad niya, istorya ng pagsubok at pag-asa. Na sa kabila ng lahat, bumabangon at handang suungin ang anumang laban.Marami akong nalaman sa buhay niya at sa mga pangarap nyang nais makamit. Sa pagkakataong 'yon, na-realized kong mas maswerte pala ako ng konti sa buhay.
Hatinggabi. Umuwi na kami. Sa bahay na siya natulog....
Natanggap ko ang text na ito ni Leo habang besing-besi ako sa loob ng classroom. Gustong-gusto ko kapag nagdi-discuss si Paul de Jesus kaya naman hindi ako kumukurap para lang makasunod sa lesson namin about Franchise.
"9pm pa ang labas ko eh. Gabi na 'yon," reply ko.
Nagdadalawang isip din ako kasi nga may pasok pa ako bukas.
Nawala ako sa konsentrasyon kay Paul. Nagpalitan na kasi kami ng text messages ni Leo. Hanggang sa napagkasunduan naming magkikita ng 9pm para sabay na kaming pumunta ng bahay. Inuman lang pala ang hanap ng loko. Eh di ayos lang na pagbigyan...sabagay ilang araw na ring wala ng alak na dumadaloy sa aking katawan.
Hindi ko alam kung bakit sinapian si Paul kaya maaga nya kaming pinauwi na gustong-gusto ko naman.
Umuulan sa labas. Wala pa naman akong payong. Pero sa ngalan ng kasunduan, nagpaulan na lang ako papunta sa sakayan ng jeep. Mas gusto ko ngang magkasakit para sick leave sa opis. Pagod na rin akong magtrabaho kaya kung luluwang ang turnilyo ko ay bigla ko na lang silang gugulatin ng resignation letter.
Andun na ako sa LRT. D Jose Station. Hinihintay ko na si Leo. Maya-maya lang ay dumating na siya. Nauna na pala sa loob ng istasyon. Kunwari hindi ko sya nakita para siya ang kusang lalapit sa akin. Na nangyari naman. Konting kwentuhan at dumating na ang tren.
Tahimik lang kami sa loob. Inoobserbahan ko lang ang reaksyon ng mga tao sa loob ng tren. Syempre may nahuhuli akong mga babae't bakla na nakapako ang tingin kay Leo.
At sino ba namang hindi?
Sa tangkad niyang, 5 feet at 9 inches; half-Puerto-Rican at bakat na bakat ang laki ng muscles sa katawan. At naka-short lang siya. Model na model ang dating...In short,pogi.
LRT.MRT.Jeep.Nasa Market Market na kami. Hindi pa daw siya nakapunta dun ever kaya naman nag-tour around the place muna. Maraming tao. Sa paglalakad namin, may nakasalubong akong kakilala.
Si Ed. Mabuti na lang at hindi nya ako nakita. Sigh! Ayaw ni Leo sa lugar maraming tao. Gusto nya tahimik. Siguro para makapag-usap kami ng maayos.
At 'yon. Sa restobar na kokonti lang ang tao kami napadpad. Umorder ng pagkain at isang bucket ng beer. Tig-tatalong San Mig Light kami so ayos na 'yon para di masyadong malasing...Kain muna bago inom. Kwentuhan din ng kung anu-ano lang.
Pano kami nagkakilala ni Leo?
Well,sa hindi sinasadyang pagkakataon. Naalala n'yo pa ba si Ekstranghero sa nauna kong mga posts? Siya ang dahilan kung bakit may isang Leo ngayon. Si Ekstranghero kasi wala ng cellphone. Hindi ko alam kung anong pinaggagawa ng loko. Siyempre pa, dahil gusto daw nya akong makatext, nanghiram siya ng CP sa friend ng friend nya at si Leo 'yon. At 'yun ang simula.
Makwento si Leo. Mga kwentong hindi mo akalaing mararanasan ng isang tulad niya, istorya ng pagsubok at pag-asa. Na sa kabila ng lahat, bumabangon at handang suungin ang anumang laban.Marami akong nalaman sa buhay niya at sa mga pangarap nyang nais makamit. Sa pagkakataong 'yon, na-realized kong mas maswerte pala ako ng konti sa buhay.
Hatinggabi. Umuwi na kami. Sa bahay na siya natulog....
Sunday, November 21, 2010
Served Upside Down or It's Free!
"Blizzard. Strawberry Banana po. 'Yong 12 oz."
At sa wakas ay nahanap ko na ang kanina pang nagtatagong Dairy Queen. Nasa ground floor lang pala at medyo nainis pa ako dahil kung saan-saan pa ako dinala ng aking mga paa.
Ice cream! Ice cream!
Nabibingi na rin ako sa malalakas na sigaw ng aking tiyan. Kaya minarapat ko ng pagbigyan.
Hmmmm...sarap na sarap kong kinakain ang ice-cream. Nang madako ang aking mga paningin sa nakasulat:
Served Upside Down or it's free!
Natuwa lang ako sa tagline nila. Agaw pansin. Kakaiba. Sino kaya ang nakaisip nito?
At may gana pa akong makialam eh no.
Hanggang sa nakaramdaman ko ang panlalamig ng katawan. Malamig kasi ang ice cream at malamig din sa loob ng mall. Magtataka ako kung hindi malamig ang ice cream...
Ininggit ko si Ekstranghero sa text.
At nainggit naman ang loko!
At sa wakas ay nahanap ko na ang kanina pang nagtatagong Dairy Queen. Nasa ground floor lang pala at medyo nainis pa ako dahil kung saan-saan pa ako dinala ng aking mga paa.
Ice cream! Ice cream!
Nabibingi na rin ako sa malalakas na sigaw ng aking tiyan. Kaya minarapat ko ng pagbigyan.
Hmmmm...sarap na sarap kong kinakain ang ice-cream. Nang madako ang aking mga paningin sa nakasulat:
Served Upside Down or it's free!
Natuwa lang ako sa tagline nila. Agaw pansin. Kakaiba. Sino kaya ang nakaisip nito?
At may gana pa akong makialam eh no.
Hanggang sa nakaramdaman ko ang panlalamig ng katawan. Malamig kasi ang ice cream at malamig din sa loob ng mall. Magtataka ako kung hindi malamig ang ice cream...
Ininggit ko si Ekstranghero sa text.
At nainggit naman ang loko!
Sa Mundo Ng Ekstranghero 2
Hindi ko na sana pa kakausapin at itetext si Ian.
Kahit sino sigurong mabait ay maiinis sa nangyari. Gusto pa niya ata akong tubuan ng ugat sa kaaantay.
Pero ang pagkakataon nga naman ay sadyang mabait. Nabanggit ko kasi kay Ian ang pangalan ng taong nakilala ko sa lugar nila.
And guess what? Kilala niya ito at mismong kapitbahay pa.
Just then and there, magkatext na kami ni Pat.
And you know what's next?
Sa bilis ng mga pangyayari, natagpuan ko na lamang ang sarili kong nakipagkita kay Pat. Hindi ko alam kung anong mahikang meron ang ekstrangherong ito at bigla na lang akong um-OO sa imbitasyon niyang makipagkita sa Glorietta the day after we accidentally met. Imagine, kinabukasan agad!
At first, ayaw ko sanang makipagkita kasi he wanted it to be in Trinoma. I wouldn't dare to be there kasi may pasok pa ako that night. Oo, gabi ang trabaho ko...
Ooops hindi call center agent ha! Basta. I suggested na sa Ayala na lang at okay naman sa kanya.
Mag-iisang oras siyang nag-antay sa akin. Well, gantihan lang 'to! Pinaghintay ako sa wala ng kaibigan mong si Ian. Therefore, paghihintayin din kita bilang ganti. Bitter, anuh?
At 'ayon nagkita na kami. Nakangiti.Nakauniporme pa.White shirt. Black pants. Black shoes.
Nag-cutting classes ba ang batang ito? Hindi naman daw. Mahaba ang paliwanag niya na di ko naalala kung ano 'yun.
Kumain lang naman kami sa isang restaurant. Kwentuhan. Marami siyang kwento. Marami akong kwento.Palakad-lakad sa mall. Patingin-tingin. Patambay-tambay.Basta. Masaya naman siyang kasama.
Sabay kaming pumasok sa Greenbelt Chapel. Parang kami lang ata ang tao dun. Tahimik. Kaya naman ay taimtim akong nanalangin. Nagpapasalamat sa lahat.
Naalala ko tuloy ang eksena sa My Amnesia Girl habang nasa loob ng simbahan si Toni Gonzaga at John Lloyd Cruz. At parang gusto kong dasalin ang linya ni Toni : "Salamat po Lord ha. Pandesal lang naman ang hinihingi ko, pero hamburger ang binigay mo at may kasama pang fries."
Mabilis ang takbo ng oras. Singbilis ng takbo ng mga di-inaasahang pangyayari. At nagyaya na akong umuwi.
Pat: Sayang ambilis ng oras nuh.
Ako: Oo nga eh
Pat: Need mo ba talagang pumasok?
Ako: Oo eh
Pat: Sige sana next time mahaba pa ang oras natin
Ako : (Ngumiti)
Kahit sino sigurong mabait ay maiinis sa nangyari. Gusto pa niya ata akong tubuan ng ugat sa kaaantay.
Pero ang pagkakataon nga naman ay sadyang mabait. Nabanggit ko kasi kay Ian ang pangalan ng taong nakilala ko sa lugar nila.
And guess what? Kilala niya ito at mismong kapitbahay pa.
Just then and there, magkatext na kami ni Pat.
And you know what's next?
Sa bilis ng mga pangyayari, natagpuan ko na lamang ang sarili kong nakipagkita kay Pat. Hindi ko alam kung anong mahikang meron ang ekstrangherong ito at bigla na lang akong um-OO sa imbitasyon niyang makipagkita sa Glorietta the day after we accidentally met. Imagine, kinabukasan agad!
At first, ayaw ko sanang makipagkita kasi he wanted it to be in Trinoma. I wouldn't dare to be there kasi may pasok pa ako that night. Oo, gabi ang trabaho ko...
Ooops hindi call center agent ha! Basta. I suggested na sa Ayala na lang at okay naman sa kanya.
Mag-iisang oras siyang nag-antay sa akin. Well, gantihan lang 'to! Pinaghintay ako sa wala ng kaibigan mong si Ian. Therefore, paghihintayin din kita bilang ganti. Bitter, anuh?
At 'ayon nagkita na kami. Nakangiti.Nakauniporme pa.White shirt. Black pants. Black shoes.
Nag-cutting classes ba ang batang ito? Hindi naman daw. Mahaba ang paliwanag niya na di ko naalala kung ano 'yun.
Kumain lang naman kami sa isang restaurant. Kwentuhan. Marami siyang kwento. Marami akong kwento.Palakad-lakad sa mall. Patingin-tingin. Patambay-tambay.Basta. Masaya naman siyang kasama.
Sabay kaming pumasok sa Greenbelt Chapel. Parang kami lang ata ang tao dun. Tahimik. Kaya naman ay taimtim akong nanalangin. Nagpapasalamat sa lahat.
Naalala ko tuloy ang eksena sa My Amnesia Girl habang nasa loob ng simbahan si Toni Gonzaga at John Lloyd Cruz. At parang gusto kong dasalin ang linya ni Toni : "Salamat po Lord ha. Pandesal lang naman ang hinihingi ko, pero hamburger ang binigay mo at may kasama pang fries."
Mabilis ang takbo ng oras. Singbilis ng takbo ng mga di-inaasahang pangyayari. At nagyaya na akong umuwi.
Pat: Sayang ambilis ng oras nuh.
Ako: Oo nga eh
Pat: Need mo ba talagang pumasok?
Ako: Oo eh
Pat: Sige sana next time mahaba pa ang oras natin
Ako : (Ngumiti)
Saturday, November 20, 2010
Bakit Pulubing Prinsipe?
Hindi ko alam. Naisip ko lang bigla.
Isa kasi akong pulubi na nangangarap magkaroon ng buhay prinsipe kahit sa panaginip man lang.
Mahilig akong magbasa ng blog ng iba. Kaya naman napag-isipan kong gumawa ng sariling ring blog.
Hindi ko alam kung magaling akong magsulat pero susubukan ko.
Wish ko lang may magbabasa nito!
Isa kasi akong pulubi na nangangarap magkaroon ng buhay prinsipe kahit sa panaginip man lang.
Mahilig akong magbasa ng blog ng iba. Kaya naman napag-isipan kong gumawa ng sariling ring blog.
Hindi ko alam kung magaling akong magsulat pero susubukan ko.
Wish ko lang may magbabasa nito!
Monday, November 15, 2010
Sa Mundo Ng Ekstranghero 1
Napadpad ako kahapon sa isang lugar sa Novaliches, Quezon City. 'Yon ay dahil sa pag-iimbita ni Ian at ng kanyang pinsan ng inuman sa lugar nila. Wala naman akong gagawin kaya pinaunlakan ko na kesa naman mabagot ako sa bahay na walang ibang ginagawa kundi ang mag-internet. Medyo sawa na rin ako mag-facebook at magbasa ng blog ng iba kaya para maiba naman ang weekend ko.
Hindi ko alam ang eksaktong bahay ni Ian kaya dun ako sa tindahang katabi ng isang Lying in and Maternity Center.Pupuntahan daw nya ako in a while.Alas siyete y medya na 'yon at medyo papawala na ang kanina lang ay umuulan.Nakaupo lang ako sa may bleacher sa may tindahan. Bumili ng kendi para di mabagot sa kaaantay. Bumili din ang isang poging binatilyong may suot na dilaw na shirt at black shorts. Walang magawa eh kaya pinagtitingnan ko na lang anga bumibili sa tindahang 'yon. Medyo papa-lowbat na rin ang cellphone ko kaya iwas text muna.
Nabagot. Nagpalit ako ng pwesto. Dun na naman ako sa isa pang tindahan sa harap. May naka-park na tricycle dun kaya dun muna ako tumayo at nag-antay.
At nang dumaan itong si poging ekstranghero:
Ekstranghero: May hinihintay ka?
Ako: (Hindi kumibo dahil naalala ko ang sabi ng nanay ko na 'wag makipag-usap sa hindi kilala.)
Muling nabagot sa kakatayo. Walang maupuan sa tindahang 'yon.. Kaya lumipat ako sa isa na namang tindahan sa may kanto. At andun na naman si poging ekstranghero. Sinusundan kaya ako nito? Hmmm....
Ekstranghero: May hinihintay ka?
Ako: Oo eh. Hindi ba delikado dito?
Ekstranghero: Hindi. Tingan mo 'yong dalawang babae, naglalakad sila kahit gabi na. Basta kapag may dumaan at kakausapin ka, kausapin mo lang din para di ka mapagkamalang maangas at ekstranghero dito
Ako: Okay.
Ekstranghero: Sino pala hinihintay mo?
Ako: Ah 'yong kaibigan ko. Antagal eh.
Ekstranghero: Babae o Lalaki
Ako: Lalaki
Ekstranghero: Ah sige samahan na lang kita hintayin sya
Ako: Ah hindi. Okay lang ako. Naaabala pa kita. San ka ba?
Ekstranghero: Inutusan lang naman ako ng lola ko na bumili ng karayom. Suyurin ko daw lahat ng tindahan. Ayaw nilang magpabili eh kasi gabi na raw.
Ako: Ah ganun ba
Ekstranghero: Sige samahan na kita. Wala rin naman akong gagawin.
Ako. Sige. Thank you. Anung name mo?
Ekstrangero: Ako si Patrick, 16, second year high-school
Ako. Elton. Nice to meet you.Bata ka pa pala.
Ekstrangero: Oo.Ikaw, nag-aaral ka pa?
Ako: Tapos na ako ng college
Ekstrangero: Talaga.
Parang hindi naniniwala ang batang ito. Sabagay wala naman sa hitsura ko. Mukha pa kasi akong bata.Haha.
Hanggang sa natagpuan ko na lang ang sarili kong nakikipagkwentuhan sa kanya. Kung anu-anung kwento.Palitan ng kwento. Masaya. Makulet.
At tuluyan ko ng nakalimutan na may hinihintay pala ako......
Hindi ko alam ang eksaktong bahay ni Ian kaya dun ako sa tindahang katabi ng isang Lying in and Maternity Center.Pupuntahan daw nya ako in a while.Alas siyete y medya na 'yon at medyo papawala na ang kanina lang ay umuulan.Nakaupo lang ako sa may bleacher sa may tindahan. Bumili ng kendi para di mabagot sa kaaantay. Bumili din ang isang poging binatilyong may suot na dilaw na shirt at black shorts. Walang magawa eh kaya pinagtitingnan ko na lang anga bumibili sa tindahang 'yon. Medyo papa-lowbat na rin ang cellphone ko kaya iwas text muna.
Nabagot. Nagpalit ako ng pwesto. Dun na naman ako sa isa pang tindahan sa harap. May naka-park na tricycle dun kaya dun muna ako tumayo at nag-antay.
At nang dumaan itong si poging ekstranghero:
Ekstranghero: May hinihintay ka?
Ako: (Hindi kumibo dahil naalala ko ang sabi ng nanay ko na 'wag makipag-usap sa hindi kilala.)
Muling nabagot sa kakatayo. Walang maupuan sa tindahang 'yon.. Kaya lumipat ako sa isa na namang tindahan sa may kanto. At andun na naman si poging ekstranghero. Sinusundan kaya ako nito? Hmmm....
Ekstranghero: May hinihintay ka?
Ako: Oo eh. Hindi ba delikado dito?
Ekstranghero: Hindi. Tingan mo 'yong dalawang babae, naglalakad sila kahit gabi na. Basta kapag may dumaan at kakausapin ka, kausapin mo lang din para di ka mapagkamalang maangas at ekstranghero dito
Ako: Okay.
Ekstranghero: Sino pala hinihintay mo?
Ako: Ah 'yong kaibigan ko. Antagal eh.
Ekstranghero: Babae o Lalaki
Ako: Lalaki
Ekstranghero: Ah sige samahan na lang kita hintayin sya
Ako: Ah hindi. Okay lang ako. Naaabala pa kita. San ka ba?
Ekstranghero: Inutusan lang naman ako ng lola ko na bumili ng karayom. Suyurin ko daw lahat ng tindahan. Ayaw nilang magpabili eh kasi gabi na raw.
Ako: Ah ganun ba
Ekstranghero: Sige samahan na kita. Wala rin naman akong gagawin.
Ako. Sige. Thank you. Anung name mo?
Ekstrangero: Ako si Patrick, 16, second year high-school
Ako. Elton. Nice to meet you.Bata ka pa pala.
Ekstrangero: Oo.Ikaw, nag-aaral ka pa?
Ako: Tapos na ako ng college
Ekstrangero: Talaga.
Parang hindi naniniwala ang batang ito. Sabagay wala naman sa hitsura ko. Mukha pa kasi akong bata.Haha.
Hanggang sa natagpuan ko na lang ang sarili kong nakikipagkwentuhan sa kanya. Kung anu-anung kwento.Palitan ng kwento. Masaya. Makulet.
At tuluyan ko ng nakalimutan na may hinihintay pala ako......
Monday, November 8, 2010
Babangon Ako!
Ako'y minsang nabigo, sumubok ulit at muli na namang nabigo. Nabigo ng dalawang beses. Masakit. Subalit kelangan kong tanggapin ang isang nagdudumilat na katotohanan sadyang hindi pa para sa akin ang tagumpay.
Pero kelan ko makakamit ang tagumpay?
Anim na buwan mula ngayon. Andun naghihintay si Tagumpay. Babangon ako at muling susubok. Sana sa pagkakataong ito ay ito na talaga...
Tatlong letra lang ang idadagdag sa pangalan ko pero parang kayhirap buuin.
Bobo ba daw ako? Asan na ang pinagmamalaki kong nagliliparang mga kulay nung grumadwet ako ng college? Tuluyan na bang lumipad? Hindi ba daw ako nagsasawa?
Manhid na ako sa sinasabi ng ibang tao dahil wala akong pakialam sa kanila.Basta ang importante nangarap ako at umaksyon para makamit ang pangarap na 'yon.
CPA. 'Yon lang naman eh. Wala ng iba pa.
Pero kelan ko makakamit ang tagumpay?
Anim na buwan mula ngayon. Andun naghihintay si Tagumpay. Babangon ako at muling susubok. Sana sa pagkakataong ito ay ito na talaga...
Tatlong letra lang ang idadagdag sa pangalan ko pero parang kayhirap buuin.
Bobo ba daw ako? Asan na ang pinagmamalaki kong nagliliparang mga kulay nung grumadwet ako ng college? Tuluyan na bang lumipad? Hindi ba daw ako nagsasawa?
Manhid na ako sa sinasabi ng ibang tao dahil wala akong pakialam sa kanila.Basta ang importante nangarap ako at umaksyon para makamit ang pangarap na 'yon.
CPA. 'Yon lang naman eh. Wala ng iba pa.
Parang Hayskul Lang
Very hayskul ang drama ng isa kong opismeyt na walang ibang ginawa buong buhay niya kundi ang maghagilap ng mga "may future" at "may face value" sa buong galaxy....
Ito ang nilalaman ng kanyang formal theme este ng kanyang blog pala:
Sinasabing ang hayskul ang pinakamasayang stage sa pag-aaral ng isang tao. At kadalasan ang nagbiboigay kulay sa buhay hayskul ay ang pagkakaroon ng crush o paghanga sa kapwa estudyante, kaklase mo man o hindi. Laging andun ang hindi maipaliwanag at hindi maiwasang kilig moment sa tuwing nakikita mo ang crush mo. Nakangiti ka habang iniisip mo siya. Ang sarap ng feeling....at para kang nasa cloud 9 kapag nakasama mo na siya...
Tama di'ba?
Pero hindi ito tungkol sa kwento ng buhay hayskul ko...
Ito ay ang kwento ng kasalukuyan...ang kasalukuyan kung saan umaambon ng mga Adan na sadyang inukit para hangaan ng isang ako at ng iba pang nangahas na karibalin ako.
And they are...
BRAD.Crush at first sight lang ang lahat and the next few days, the feeling ay naglahong parang bula.Ganun pala talaga if you found someone better..
BG. Itago na lang natin siya sa pangalang Bloomberg o BG. Bago pa siya binigyan ng codename na Bloomberg ng isa kong opismeyt na mahilig din sa pogi, lagi ko na siya nakikita na kumakain sa pantry. Kumbaga mas una siyang naging akin ang drama. Agaw pansin ang angkin n'yang kapogihan kaya naman balitang-balita sa buong universe na marami siyang secret admirers...
MC. Mapapalunok ka sa alindog ng lalaking ito. Aminin ko ng Felix The Cat nang minsang hindi naiwasang sulyapan habang nagpi-print ng kung anek anek. Height pa lang ay solve ka na. Idagdag pang nahuli ng mga matang nagsa-sun bathing sa basketball court na kung sasadyain ay tiyak mong sapul mo na.
JR. Kung si MC ay solve ka na sa height pa lang. Sa piling ni JR ikaw ay solve na solve na solve na. Modelo ang dating. Mukang anghel na animoy nagkatawang tao. Pero sa likod ng maamong mukha, nakatago ang isang katotohanang minsan na siyang nai-chismis na lumandi. Nakikipag-PDA sa kung saan-saan. Iyo na siya.
ALJUR.Sa kinis ng mukha ang pag-uusapan, waging-wagi ka dito. Hindi ka makaka-concentrate kung siya na ang kausap mo.
JACOB. Jackpot prize sa lotto ang katumbas kapag napansin ng konyong ito. No. 1 sa ranking kaya naman di bale ng mawala ang lahat, h'wag lang ito maawa na po kayo...
Very highschool, di 'ba?
Ito ang nilalaman ng kanyang formal theme este ng kanyang blog pala:
Sinasabing ang hayskul ang pinakamasayang stage sa pag-aaral ng isang tao. At kadalasan ang nagbiboigay kulay sa buhay hayskul ay ang pagkakaroon ng crush o paghanga sa kapwa estudyante, kaklase mo man o hindi. Laging andun ang hindi maipaliwanag at hindi maiwasang kilig moment sa tuwing nakikita mo ang crush mo. Nakangiti ka habang iniisip mo siya. Ang sarap ng feeling....at para kang nasa cloud 9 kapag nakasama mo na siya...
Tama di'ba?
Pero hindi ito tungkol sa kwento ng buhay hayskul ko...
Ito ay ang kwento ng kasalukuyan...ang kasalukuyan kung saan umaambon ng mga Adan na sadyang inukit para hangaan ng isang ako at ng iba pang nangahas na karibalin ako.
And they are...
BRAD.Crush at first sight lang ang lahat and the next few days, the feeling ay naglahong parang bula.Ganun pala talaga if you found someone better..
BG. Itago na lang natin siya sa pangalang Bloomberg o BG. Bago pa siya binigyan ng codename na Bloomberg ng isa kong opismeyt na mahilig din sa pogi, lagi ko na siya nakikita na kumakain sa pantry. Kumbaga mas una siyang naging akin ang drama. Agaw pansin ang angkin n'yang kapogihan kaya naman balitang-balita sa buong universe na marami siyang secret admirers...
MC. Mapapalunok ka sa alindog ng lalaking ito. Aminin ko ng Felix The Cat nang minsang hindi naiwasang sulyapan habang nagpi-print ng kung anek anek. Height pa lang ay solve ka na. Idagdag pang nahuli ng mga matang nagsa-sun bathing sa basketball court na kung sasadyain ay tiyak mong sapul mo na.
JR. Kung si MC ay solve ka na sa height pa lang. Sa piling ni JR ikaw ay solve na solve na solve na. Modelo ang dating. Mukang anghel na animoy nagkatawang tao. Pero sa likod ng maamong mukha, nakatago ang isang katotohanang minsan na siyang nai-chismis na lumandi. Nakikipag-PDA sa kung saan-saan. Iyo na siya.
ALJUR.Sa kinis ng mukha ang pag-uusapan, waging-wagi ka dito. Hindi ka makaka-concentrate kung siya na ang kausap mo.
JACOB. Jackpot prize sa lotto ang katumbas kapag napansin ng konyong ito. No. 1 sa ranking kaya naman di bale ng mawala ang lahat, h'wag lang ito maawa na po kayo...
Very highschool, di 'ba?
Saturday, June 6, 2009
Careless Whisper
It's a song popularized by George Michael in mid 80's. He wrote it when he was seventeen. It became one of the most played songs of the decade and voted Londoner’s Favourite record of all time in January 1995 in a competition run jointly by the capital’s leading evening newspaper and radio station.
And now in the Philippines........
Ito ay isang tanyag na awitin sa taong kasulukuyan.
Bakit?
Part of the chorus of the song ang kinanta ni Dr. Hayden Kho sa isang sex video scandal na laganap na saan mang sulok ng Pilipinas. Ang nasabing video ay mapapanood sa internet, cellphone o sa mga pirated dvd's.
Kapag naririnig ang kantang ito na pinapatugtog sa isang FM radio station o di kaya ay kinakanta mo o ng kakilala mo ay maalala talaga ang isang malaking iskandalo na kalat na kalat sa Pilipinas.
Here's the lyrics of the song:
I Feel So Unsure
As i take your hand
And lead you to the dance floor
As the music dies
Something in your eyes
Calls to mind a silver screen
And all its sad goodbyes
[Chorus]
I'm never gonna dance again
Guilty feet have got no rhythm
Though it's easy to pretend
I know you're not a fool
I should have known better than to cheat a friend
And waste a chance that i've been given
So i'm never gonna dance again
The way i danced with you
Time can never mend
The careless whisper of a good friend
To the heart and mind
Ignorance is kind
There's no comfort in the truth
Pain is all you'll find
[Chorus]
Tonight the music seems so loud
I wish that we could lose this crowd
Maybe it's better this way
We'd hurt each other with the things we want to say
We could have been so good together
We could have lived this dance forever
But now who's gonna dance with me
Please stay
[Chorus]
Now that you've gone
Now that you've gone
Now that you've gone
Was what i did so wrong
So wrong that you had to leave me alone
And now in the Philippines........
Ito ay isang tanyag na awitin sa taong kasulukuyan.
Bakit?
Part of the chorus of the song ang kinanta ni Dr. Hayden Kho sa isang sex video scandal na laganap na saan mang sulok ng Pilipinas. Ang nasabing video ay mapapanood sa internet, cellphone o sa mga pirated dvd's.
Kapag naririnig ang kantang ito na pinapatugtog sa isang FM radio station o di kaya ay kinakanta mo o ng kakilala mo ay maalala talaga ang isang malaking iskandalo na kalat na kalat sa Pilipinas.
Here's the lyrics of the song:
I Feel So Unsure
As i take your hand
And lead you to the dance floor
As the music dies
Something in your eyes
Calls to mind a silver screen
And all its sad goodbyes
[Chorus]
I'm never gonna dance again
Guilty feet have got no rhythm
Though it's easy to pretend
I know you're not a fool
I should have known better than to cheat a friend
And waste a chance that i've been given
So i'm never gonna dance again
The way i danced with you
Time can never mend
The careless whisper of a good friend
To the heart and mind
Ignorance is kind
There's no comfort in the truth
Pain is all you'll find
[Chorus]
Tonight the music seems so loud
I wish that we could lose this crowd
Maybe it's better this way
We'd hurt each other with the things we want to say
We could have been so good together
We could have lived this dance forever
But now who's gonna dance with me
Please stay
[Chorus]
Now that you've gone
Now that you've gone
Now that you've gone
Was what i did so wrong
So wrong that you had to leave me alone
Tuesday, May 19, 2009
Tsk...Tsk!
PRC released already the results of the recent CPA Board Examination.
I didn't make it!
I have no choice but to accept the fact that luck is not with me this time. It hurts! I did my best but I don't know what went wrong. Majority failed, so why worry? I care less about what other people might say.
I'll better try my luck next time. I am not losing hope. I'm positive that I can make it for the next board exam. Yes, I will courageously take the board exam this coming October. And hopefully I can make it!
I didn't make it!
I have no choice but to accept the fact that luck is not with me this time. It hurts! I did my best but I don't know what went wrong. Majority failed, so why worry? I care less about what other people might say.
I'll better try my luck next time. I am not losing hope. I'm positive that I can make it for the next board exam. Yes, I will courageously take the board exam this coming October. And hopefully I can make it!
Subscribe to:
Posts (Atom)