You may rest in peace, Aj Perez!
Read the news.
Aj Perez Killed in Tarlac Highway Accident
Sunday, April 17, 2011
RIP Aj Perez
You may rest in peace, Aj Perez!
Read the news.
Aj Perez Killed in Tarlac Highway Accident
Saturday, April 9, 2011
Pinoy Henyo:Majella
Sabi nga nila:“Some people come into our lives and quickly go. Some stay for awhile and leave footprints on our hearts. And we are never, ever the same.”
Parang kailan lang, naglaro tayo ng Pinoy Henyo, ikaw ang nanghuhula, ikaw ang nag-iisip. Oo, hindi at pwede lang ang pwede naming isagot. Pero sa huli, nakuha mo pa rin ang tamang sagot: COCO MARTIN. Masaya. Nakakalungkot mang isipin na malabo ng muling maibabalik ang saya ng kahapon. Iba na. Iba na ang mundong tatahakin mo. Iba na rin ang mundong tinatahak ng iba. Subalit ganun pa man, nag-iwan ka naman ng bakas na hindi maiwawaglit sa puso at isipan ng bawat isa, panoorin na lang ang video.
Parang kailan lang, naglaro tayo ng Pinoy Henyo, ikaw ang nanghuhula, ikaw ang nag-iisip. Oo, hindi at pwede lang ang pwede naming isagot. Pero sa huli, nakuha mo pa rin ang tamang sagot: COCO MARTIN. Masaya. Nakakalungkot mang isipin na malabo ng muling maibabalik ang saya ng kahapon. Iba na. Iba na ang mundong tatahakin mo. Iba na rin ang mundong tinatahak ng iba. Subalit ganun pa man, nag-iwan ka naman ng bakas na hindi maiwawaglit sa puso at isipan ng bawat isa, panoorin na lang ang video.
Biyaheng The Fort
BONIFACIO GLOBAL CITY, TAGUIG o mas kilala sa tawag na THE FORT.
Hindi pinapahintulutan ang mga jeep na pumasok sa loob ng The Fort. Marahil ay gusto ng pamunuan na mapanatiling maayos ang lugar, hindi masyadong puno ng sasakyan at malinis ang nalalanghap na hangin. Alam naman nating hindi kanais-nais ang usok na binubuga ng mga jeep na isa sa mga dahilan ng polusyon sa hangin. Dahil sa mga benipisyong ito, nakakaranas naman ng kabigatan sa bulsa ang mga mamamayang nagko-commute papasok sa opisina. Pero hindi nagtagal, nabigyan din ito ng solusyon ng pamahalaan dahil sa pagsulpot ng E-Trike.
Ang Fort Bus. Dahil nagtaasan na ng pamasahe, hindi rin naman nagpahuli sa pagtaas ang The Fort Bus. Dating 11 pesos, ngayon ay 12 pesos na. May biyaheng Market- Market to Ayala (vice versa) ,biyaheng Market-Market to Bonifacio Global City (BGC) (vice versa din) at biyaheng Ayala to BGC (vice versa din). Pero kelangang mag-antay pa rin ng ilang minuto sa terminal lalo na kapag wala pa ang bus. Ang mga biyaheng ito ay hindi masyadong mabilis magpatakbo. Para lang kasi silang namamasyal habang nagbi-byahe. Kelangan ding huminto sa mga hintayan ng bus, may pasahero mang nag-aantay o wala. Idagdag pa ang dami ng stoplights. Halos lahat ata ng kanto ay may stoplights. Sa oras ng kagipitan, yon bang mali-late ka na sa trabaho, kung sa The Fort ka sasakay, siguradong late ka na kaya 'wag ka ng umasa. Mga 15-20 minutes ang byahe at kapag natyimpuhang laging napapahinto dahil nag-RED na ang kulay ng Stoplight bawat kanto, marahil ay aabutin ng 30 minutes.
Para sa karagdagang impormasyon sa ruta ng The Fort Bus, KLIK DITO! At may The Fort Bus Facebook Fanpage din sila.
Ang Taxi. Isa pa 'to! Nagtaas na ng flagdown rate mula 30 pesos to 40 pesos, at di pa nakuntento nagtaas pa ng rate per km (tama ba?), piso ang dinagdag. Luging-lugi na nga ako sa pagtatrabaho kasi nga late na ako nagigising at sa oras ng kagipitan, taxi ang lagi kong naaasahan. 'Yong nga lang, talagang butas ang bulsa ko. Kasalanan ko din naman eh. Sarap kasi matulog eh at medyo nakakapangwalang-ganang pumasok minsan. 'Yong ibang taxi driver, kulang pa kung manukli o nagpapadagdag pa ng bayad. Kaya naman lagi kong nirereport sa hotline ang ganun kapag naiinis ako. Hindi ko lang alam kung inaaksyunan ba talaga 'yon.
Ang Habal-Habal. Ayon,super-maaasahan sa oras ng malapit ka ng ma-late. Medyo mura pa kesa taxi pero medyo mahal kesa The Fort Bus. Nakakatakot nga lang sumakay dito dahil mabilis sila magpatakbo. Sa halagang bente-singko o trenta isang byahe, baon mo naman ang pangambang baka ka mahulog o madisgrasya. Kaya superdasal ako kapag sumasakay nito.
AT SYEMPRE PA, kung pamurahan ng pamasahe ang pag-uusapan, walang binatbat ang Taxi, The Fort Bus at Habal- Habal sa E-TRIKE o Electric Tricycle. Sa halagang LIMANG PISO ay makakasakay ka na. Dati libre lang 'to o pwede nga kahit magkano lang daw ang ibabayad. Ang biyahe nito ay mula Market-Market hanggang looban ng The Fort (31st St 'yong sa harap ng Chowking). Walo ang pwedeng pasahero nito. Environment-friendly at walang gas emissions.Nakakatuwa pang sumakay dito dahil sa iba't ibang kulay nito. Pero hindi ito advisable sakyan para sa mga nagmamadali dahil hindi ito masyadong mabilis bumiyahe.
Ayon, kung ikaw ay mapadpad sa magandang lugar namin sa The Fort, may ideya ka na kung ano ang pwedeng sakyan.
Sakay na!
Hindi pinapahintulutan ang mga jeep na pumasok sa loob ng The Fort. Marahil ay gusto ng pamunuan na mapanatiling maayos ang lugar, hindi masyadong puno ng sasakyan at malinis ang nalalanghap na hangin. Alam naman nating hindi kanais-nais ang usok na binubuga ng mga jeep na isa sa mga dahilan ng polusyon sa hangin. Dahil sa mga benipisyong ito, nakakaranas naman ng kabigatan sa bulsa ang mga mamamayang nagko-commute papasok sa opisina. Pero hindi nagtagal, nabigyan din ito ng solusyon ng pamahalaan dahil sa pagsulpot ng E-Trike.
***
 |
| The Fort Bus |
Ang Fort Bus. Dahil nagtaasan na ng pamasahe, hindi rin naman nagpahuli sa pagtaas ang The Fort Bus. Dating 11 pesos, ngayon ay 12 pesos na. May biyaheng Market- Market to Ayala (vice versa) ,biyaheng Market-Market to Bonifacio Global City (BGC) (vice versa din) at biyaheng Ayala to BGC (vice versa din). Pero kelangang mag-antay pa rin ng ilang minuto sa terminal lalo na kapag wala pa ang bus. Ang mga biyaheng ito ay hindi masyadong mabilis magpatakbo. Para lang kasi silang namamasyal habang nagbi-byahe. Kelangan ding huminto sa mga hintayan ng bus, may pasahero mang nag-aantay o wala. Idagdag pa ang dami ng stoplights. Halos lahat ata ng kanto ay may stoplights. Sa oras ng kagipitan, yon bang mali-late ka na sa trabaho, kung sa The Fort ka sasakay, siguradong late ka na kaya 'wag ka ng umasa. Mga 15-20 minutes ang byahe at kapag natyimpuhang laging napapahinto dahil nag-RED na ang kulay ng Stoplight bawat kanto, marahil ay aabutin ng 30 minutes.
Para sa karagdagang impormasyon sa ruta ng The Fort Bus, KLIK DITO! At may The Fort Bus Facebook Fanpage din sila.
***
 |
| Litratong Hiram sa http://www.silent-gardens.com/img/taxi-1.jpg |
***
 |
| Litratong Hiram sa http://americanindavao.com/blog/wp-content/uploads/2009/04/motorcycle.jpg |
***
E-TRIKE
Ayon, kung ikaw ay mapadpad sa magandang lugar namin sa The Fort, may ideya ka na kung ano ang pwedeng sakyan.
Sakay na!
Thursday, April 7, 2011
Si Markki Stroem at Ako
Nagwawalis ako ng mga files sa My Pictures nang natisod ko ang isang album na naglalaman ng mga litrato namin ni Markki Stroem.
Nga pala, si Markki Stroem o Marcello Angelo Ledesma Stroem sa totoong buhay ay isang half-Norweigan na finalist ng Pilipinas Got Talent. Bente-tres at nakatira sa Antipolo.
Maraming beses ko na siyang nakita, nakausap at nakipagpiktyuran.Kesa naman itago ko lang sa mahiwagang baul ang aming mga litrato sa pader, buong-laya ko na lang ipo-post dito. Medyo nakakahiya ng konti kasi makikita ang tunay kong pagmumukha sa totoong buhay, pero paki ko naman. Haha.
Nga pala, si Markki Stroem o Marcello Angelo Ledesma Stroem sa totoong buhay ay isang half-Norweigan na finalist ng Pilipinas Got Talent. Bente-tres at nakatira sa Antipolo.
Maraming beses ko na siyang nakita, nakausap at nakipagpiktyuran.Kesa naman itago ko lang sa mahiwagang baul ang aming mga litrato sa pader, buong-laya ko na lang ipo-post dito. Medyo nakakahiya ng konti kasi makikita ang tunay kong pagmumukha sa totoong buhay, pero paki ko naman. Haha.
 |
JUNE 2010. Pilipinas Got Talent Grand Finals. Matapos ang patimpalak, bandang hatinggabi nang lumabas si Markki sa Araneta Coliseum para magpasalamat sa kanyang mga kaibigan at fans na sumuporta. Ang lakas ng loob kong magpa-piktyur. Haha. ***  JUNE 24, 2010. PGT You Got It Concert, Ynares Arena, Pasig. Ang eksenang papaalis na si Markki at sa amin ay nagpapaalam na. Naalala ko na nag-offer sa akin ang Manager ko na mag-half-day na lang sa work para mapanood daw ang concert. ***  JULY 10, 2010. Friends' Day. SM Sucat, Paranaque. Litrato ng minsang sumipot ako sa kanyang mall show. At nakipagpiktyuran din ako sa kapwa nya PGT Finalists na sina Keith Delleva at Sherwin Baguion.  JULY 18, 2010. Grand Fans Dsy. Group Piktur na lang. Wala akong nahalungkat na solo pix eh. ***  AUGUST 2010. Nang minsang gumala sa Bonifacio High Street kasama si Markki Stroem at kanyang mga kapatid. Ang araw kung saan nanlibre siya ng Krispy Kreme. Hehehe. ***  SEPTEMBER 4, 2010. Sumipot ako sa launching ng 100 days of Christmas sponsored by Eden Cheese. Sa Starbucks ito nang pumunta kami matapos ang show. *** HANGGANG sa dumating 'yong oras na superbusy na ako at hindi na nakasubaybay sa mga lakad ng isang kaibigan. Babawi na lang ako pagdating ng araw. Nakakamis. |
Tuesday, April 5, 2011
Ang Kapatid Kong Bulakbulero
Gustuhin ko man o hindi, kapatid ko pa rin si Edward. Siya ang pangatlo sa anim na magkakapatid. Limang taon ang agwat ng edad namin. Hindi kami close. Hindi rin magkasundo sa halos lahat ng bagay. Iba siya. Iba rin ako. Naiinis akong nakikita ang pagmumukha n'ya. 'Di hamak na mas pogi ako dun. Hahaha. Ayoko sa ugali at takbo ng pag-iisip nya. Mabuti na lamang at nakikipagsapalaran ako sa Maynila kaya 'di ko na siya nakikita.
Nakarating sa akin ang balita. Grumadwet na ng HAYSKUL ang loko sa edad na BENTE. At sa wakas! BENTE rin ako nun nong grumadwet ng COLLEGE. Sabagay, bakit ko naman ikukumpara ang sarili ko sa mga taong parang walang pangarap sa buhay o kung meron man ay di lang masyadong halata.
Eh, di tuwang-tuwa naman ang Mama at Papa ko sa pagtatapos ni Edward. At sino ba namang hindi? Balita ko pa, naghanda pa daw sila sa amin. At dahil sa mabaet akong kapatid at anak, sa akin pala galing ang pinanghanda.
Hindi rin biro ang dinanas ng mga magulang ko sa piling ng hinayupak kong kapatid. Naroo't nilagay sa kahihiyan ang buong angkan ng minsang nahuling nagnakaw ng pera sa kapitbahay namin. Pati tuloy ako ay walang mukhang ihaharap at gusto ko ng maglaho dahil sa nangyari. Pinalaki kami ng maayos at tama ng mga magulang namin, tinuruan ng kagandahang-asal at matinong pakikitungo sa kapwa.Subalit hindi ko maintindihan si Edward. Hinding-hindi!
Naroo't kunwari ay pumapasok sa paaralan, yun naman pala ay sa bilyaran lang ang punta. Ang baon ang ginagawang pantaya sa sugal. Kapal talaga ng mukha! Hindi man lang naisip ang hirap ng mga magulang namin para magkaroon lang kami ng makain sa araw-araw at pantustos sa pag-aaral.
Halos lahat ng subject ay binagsak. Hindi man lang nagmana sa matatalinong mga nakakatandang kapatid. Hindi na nahiya.
Laro lang ang laging inatupag. Basketbol at Billiard, 'yan mga paborito nya yan. Kung saan-saan pa nakakarating. Kung saan-saan natutulog. Madalas hindi umuuwi ng gabi. Madalas nakikipaglasingan sa mga barkada n'yang wala ring mga direksyon sa buhay.
Kelan pa kaya titino ang taong 'yon?
'Yon ang hiling ko sa langit!
Nakarating sa akin ang balita. Grumadwet na ng HAYSKUL ang loko sa edad na BENTE. At sa wakas! BENTE rin ako nun nong grumadwet ng COLLEGE. Sabagay, bakit ko naman ikukumpara ang sarili ko sa mga taong parang walang pangarap sa buhay o kung meron man ay di lang masyadong halata.
Eh, di tuwang-tuwa naman ang Mama at Papa ko sa pagtatapos ni Edward. At sino ba namang hindi? Balita ko pa, naghanda pa daw sila sa amin. At dahil sa mabaet akong kapatid at anak, sa akin pala galing ang pinanghanda.
Hindi rin biro ang dinanas ng mga magulang ko sa piling ng hinayupak kong kapatid. Naroo't nilagay sa kahihiyan ang buong angkan ng minsang nahuling nagnakaw ng pera sa kapitbahay namin. Pati tuloy ako ay walang mukhang ihaharap at gusto ko ng maglaho dahil sa nangyari. Pinalaki kami ng maayos at tama ng mga magulang namin, tinuruan ng kagandahang-asal at matinong pakikitungo sa kapwa.Subalit hindi ko maintindihan si Edward. Hinding-hindi!
Naroo't kunwari ay pumapasok sa paaralan, yun naman pala ay sa bilyaran lang ang punta. Ang baon ang ginagawang pantaya sa sugal. Kapal talaga ng mukha! Hindi man lang naisip ang hirap ng mga magulang namin para magkaroon lang kami ng makain sa araw-araw at pantustos sa pag-aaral.
Halos lahat ng subject ay binagsak. Hindi man lang nagmana sa matatalinong mga nakakatandang kapatid. Hindi na nahiya.
Laro lang ang laging inatupag. Basketbol at Billiard, 'yan mga paborito nya yan. Kung saan-saan pa nakakarating. Kung saan-saan natutulog. Madalas hindi umuuwi ng gabi. Madalas nakikipaglasingan sa mga barkada n'yang wala ring mga direksyon sa buhay.
Kelan pa kaya titino ang taong 'yon?
'Yon ang hiling ko sa langit!
Wednesday, March 30, 2011
Goodbye Black Hair!
"Pinaganda mo pala ang kilay ng babae?" tanong ng babaeng hairstylist na ang tinutukoy ay ang kakaalis lang na kustomer.
"Oo 'te. Tingnan mo naman 'yong kilay niya parang kilay ni Bakekang. Dapat paglabas nila dito, maganda sila," sagot ng baklang hairstylist habang ginugupitan ako.
At lihim akong natawa sa pag-uusap ng dalawa.
Aha, ganito pala ang nangyayari kapag nakaalis na ang kustomer. Iniisip ko tuloy kung ano ang pwedeng ikomento ng mga 'yon pagkalabas ko ng salon. Sana naman ay hindi nila ako nilait sa makapal kong buhok. Wala naman siguro silang nakitang kuto o kung anumang hindi kanais-nais na elemento sa buhok ko.Mahigit dalawang buwan na atang hindi natasahan ang buhok ko. Kaya naman naisipan kong dumaan sa salon.
Noong bata pa ako hanggang nag-college, hindi man lang nakatikim ang aking buhok ng mga modernong teknolohiya gaya ng uso ngayon. Gunting at suklay lang ay solb na. Payag na nga lang din akong si Tatay ko na ang nagugupit sa akin noong bata pa ako.Sa ganoong paraan, nakakatipid sa pambayad sa barbero. Pero para namang pinagpraktisan lang ni Tatay ang gupit ko. Hindi naman talaga siya barbero. Kaya tuloy sa school, lagi akong tinatanong ng titser at mga kaklase ko kung sino ang gumupit sa akin. Sabi ko naman, si Tatay. Wala naman akong karapatan mag-inarte noon kasi nga mahirap lang din kami.
Pero siyempre noong hayskul at college ako, dyahe ng kay Tatay pa rin ako magpagupit, di ba? So sa kapitbahay na lang naming barbero.Sa halagang bente-singko pesos ay may magandang gupit ka na. Noong nakaraang taon,nabalitaan kong patay na pala 'yong barbero ko ng halos walong taon. Buhay nga naman.
Balik tayo sa kasalukuyan.
Ilang minuto lang ay may bago na akong hairdo. As usual, maikli pa rin para matagal tumubo at alam na ng hairstylist ko 'yon dahil sa kanya ako nagpapagupit ng paulit-ulit.
"Ngayon na lang kaya kulayan natin ang buhok mo," suhestiyon ng hairstylist.
Noon pa niya ako inaawitan na magpakulay daw ng buhok. Sabi ko dati na sa Pasko na lang para marami akong perang pambayad. Dumaan ang pasko, pero hindi pa rin ako nagpakulay. Haha. Natatakot din kasi ako baka kung anong mangyari sa hair ko. Sanay pa naman ako sa natural black hair.
Subalit sa pagkakataong ito, ika-28 ng Marso 2011, ako'y tuluyang ng nagpaalam sa natural black hair ko. Pumayag na kasi akong magpa-hair color. Sabi ko, yong kulay na hindi masyadong halata na nagpakulay ako. Hahaha. Ayon, pinapili ako ng kulay at pinili ko naman 'yong brown na may halong black pa rin (ewan ko anung tawag sa kulay nun, english kasi at mahirap i-pronounce)
Ilang minuto ang matuling lumipas, natapos ang kung-anu-anong ginagawa sa buhok ko. Maayos naman. At nagustuhan ko. Haha
Umani naman ako ng parangal nang pumasok ako sa opis dahil bagay daw sa akin ang new hairdo at new hair color.
Bola.
 |
| Larawang Hiram mula sa http://www.trekearth.com/gallery/photo452272.htm |
"Pinaganda mo pala ang kilay ng babae?" tanong ng babaeng hairstylist na ang tinutukoy ay ang kakaalis lang na kustomer.
"Oo 'te. Tingnan mo naman 'yong kilay niya parang kilay ni Bakekang. Dapat paglabas nila dito, maganda sila," sagot ng baklang hairstylist habang ginugupitan ako.
At lihim akong natawa sa pag-uusap ng dalawa.
Aha, ganito pala ang nangyayari kapag nakaalis na ang kustomer. Iniisip ko tuloy kung ano ang pwedeng ikomento ng mga 'yon pagkalabas ko ng salon. Sana naman ay hindi nila ako nilait sa makapal kong buhok. Wala naman siguro silang nakitang kuto o kung anumang hindi kanais-nais na elemento sa buhok ko.Mahigit dalawang buwan na atang hindi natasahan ang buhok ko. Kaya naman naisipan kong dumaan sa salon.
Noong bata pa ako hanggang nag-college, hindi man lang nakatikim ang aking buhok ng mga modernong teknolohiya gaya ng uso ngayon. Gunting at suklay lang ay solb na. Payag na nga lang din akong si Tatay ko na ang nagugupit sa akin noong bata pa ako.Sa ganoong paraan, nakakatipid sa pambayad sa barbero. Pero para namang pinagpraktisan lang ni Tatay ang gupit ko. Hindi naman talaga siya barbero. Kaya tuloy sa school, lagi akong tinatanong ng titser at mga kaklase ko kung sino ang gumupit sa akin. Sabi ko naman, si Tatay. Wala naman akong karapatan mag-inarte noon kasi nga mahirap lang din kami.
Pero siyempre noong hayskul at college ako, dyahe ng kay Tatay pa rin ako magpagupit, di ba? So sa kapitbahay na lang naming barbero.Sa halagang bente-singko pesos ay may magandang gupit ka na. Noong nakaraang taon,nabalitaan kong patay na pala 'yong barbero ko ng halos walong taon. Buhay nga naman.
Balik tayo sa kasalukuyan.
Ilang minuto lang ay may bago na akong hairdo. As usual, maikli pa rin para matagal tumubo at alam na ng hairstylist ko 'yon dahil sa kanya ako nagpapagupit ng paulit-ulit.
"Ngayon na lang kaya kulayan natin ang buhok mo," suhestiyon ng hairstylist.
Noon pa niya ako inaawitan na magpakulay daw ng buhok. Sabi ko dati na sa Pasko na lang para marami akong perang pambayad. Dumaan ang pasko, pero hindi pa rin ako nagpakulay. Haha. Natatakot din kasi ako baka kung anong mangyari sa hair ko. Sanay pa naman ako sa natural black hair.
Subalit sa pagkakataong ito, ika-28 ng Marso 2011, ako'y tuluyang ng nagpaalam sa natural black hair ko. Pumayag na kasi akong magpa-hair color. Sabi ko, yong kulay na hindi masyadong halata na nagpakulay ako. Hahaha. Ayon, pinapili ako ng kulay at pinili ko naman 'yong brown na may halong black pa rin (ewan ko anung tawag sa kulay nun, english kasi at mahirap i-pronounce)
Ilang minuto ang matuling lumipas, natapos ang kung-anu-anong ginagawa sa buhok ko. Maayos naman. At nagustuhan ko. Haha
Umani naman ako ng parangal nang pumasok ako sa opis dahil bagay daw sa akin ang new hairdo at new hair color.
Bola.
Friday, March 25, 2011
Poor People Prohibited
Ang signage na 'to ay hindi nakakatuwa. Tama ba namang ipinagbawal kaming mga mahihirap na mamasyal sa Greenbelt. Harsh naman. Malamang peke ang signage na 'to. Gawa-gawa ng mga taong walang magawa. Dahil hindi naman siguro gagawin ng matino at edukadong tao ito.
Peke o Totoo? Ano sa tingin n'yo?
Thursday, March 24, 2011
Missing PSP and Digicam
Ako'y lubos na nagdadalamhati sa di inaasahang pagkawala ng aking PSP at Digicam. Marahil ay naiwanan ko sila sa dati kong tinitirahan. Subalit nang aking balikan, wala na sila. Hindi ko alam kung nasaan na.
Sayang. Sayang na sayang. Parang gusto kong kantahin ang 'Sayang na Sayang' by Aljur Abrenica ngayon.
PSP. Inaalagaan ko sa haba ng panahon. Tatlong taon ko din naging kasama matalo man o manalo sa car racing, NBA Live, Tekken at kung anu-ano pang laro.
Tapos...tapos..sa isang iglap nawala rin ang lahat.
Digicam. Dalawang buwan ko lang napakinabangan. Paano na ang mga pictorials? Magta-tyaga na lang ba ako sa cellphone?
Kahit mura lang ang bili ko ay nakakalungkot pa din.
Siguro I have to move on. Mga materyal na bagay lang ang nawala. Mapapalitan ko din ang mga 'yon pagdating ng takdang panahon, kapag yumaman na ako!
Hehe.
Sayang. Sayang na sayang. Parang gusto kong kantahin ang 'Sayang na Sayang' by Aljur Abrenica ngayon.
PSP. Inaalagaan ko sa haba ng panahon. Tatlong taon ko din naging kasama matalo man o manalo sa car racing, NBA Live, Tekken at kung anu-ano pang laro.
Tapos...tapos..sa isang iglap nawala rin ang lahat.
Digicam. Dalawang buwan ko lang napakinabangan. Paano na ang mga pictorials? Magta-tyaga na lang ba ako sa cellphone?
Kahit mura lang ang bili ko ay nakakalungkot pa din.
Siguro I have to move on. Mga materyal na bagay lang ang nawala. Mapapalitan ko din ang mga 'yon pagdating ng takdang panahon, kapag yumaman na ako!
Hehe.
Thursday, March 17, 2011
Sa Aking Paglipat
Napatunayan ko na namang tama nga ang lagi kong naririnig na linyang: There's nothing permanent in this world except change. Heto ako ngayon, nag-aalsa balutan, naglilipat ng sariling gamit mga, dadalhin sa bagong titirahan.
Oo, iiwan ko na ang bahay na naging saksi sa mga kaganapan sa aking buhay sa loob ng isang taon at limang buwan. Nakakalungkot isipin subalit kelangan kong gawin dahil 'yon ang sa tingin ko ay nararapat.
Heto pala ang mangyayari sa aking paglipat:
1. Gagastos ng malaki. Bibili ng mga kagamitan kagaya ng kutsara't tinidor, kaldero't kawali atbp
2. Mahal ang downpayment. Tataas pa ang rent expense ko ng isang-libo isang buwan kumpara sa dati. Di naman tumataas ang sahod ko.
3. Ako ang magbabayad ng nagmamahalang kuryente at tubig. Wala akong naririnig na nagbibigay ang Maynilad at Meralco ng discount.
4. Buhay katulong.Ako ang maglilinis ng buong kabahayan. Asan na ang buhay prinsipe na pinapangarap ko?
5. Monasteryo.Nakakabinging katahimikan. Siguro magpapatugtog na lang ako ng Lady Gaga songs o rap ni Abra.
6. Walang internet. Mamimis ko si Facebook ,Twitter at ang aking di naman masyadong kagandahang blog.
7. Wala ng tagapaglaba. Ambaet kasi ni Tito at ipinaglalaba ako dati ng libre.
At higit sa lahat:
8. Kapag ako binangungot ay walang gigising sa akin. Sana naman sa langit bagsak ko kapag mangyayari ang bagay na kinatatakutan ko :)
Oo, iiwan ko na ang bahay na naging saksi sa mga kaganapan sa aking buhay sa loob ng isang taon at limang buwan. Nakakalungkot isipin subalit kelangan kong gawin dahil 'yon ang sa tingin ko ay nararapat.
Heto pala ang mangyayari sa aking paglipat:
1. Gagastos ng malaki. Bibili ng mga kagamitan kagaya ng kutsara't tinidor, kaldero't kawali atbp
2. Mahal ang downpayment. Tataas pa ang rent expense ko ng isang-libo isang buwan kumpara sa dati. Di naman tumataas ang sahod ko.
3. Ako ang magbabayad ng nagmamahalang kuryente at tubig. Wala akong naririnig na nagbibigay ang Maynilad at Meralco ng discount.
4. Buhay katulong.Ako ang maglilinis ng buong kabahayan. Asan na ang buhay prinsipe na pinapangarap ko?
5. Monasteryo.Nakakabinging katahimikan. Siguro magpapatugtog na lang ako ng Lady Gaga songs o rap ni Abra.
6. Walang internet. Mamimis ko si Facebook ,Twitter at ang aking di naman masyadong kagandahang blog.
7. Wala ng tagapaglaba. Ambaet kasi ni Tito at ipinaglalaba ako dati ng libre.
At higit sa lahat:
8. Kapag ako binangungot ay walang gigising sa akin. Sana naman sa langit bagsak ko kapag mangyayari ang bagay na kinatatakutan ko :)
Saturday, March 12, 2011
Dear Japan,
Kumusta ka na?
Alam kong hindi mabuti ang iyong kalagayan. Nabalitaan ko ang pagdating ng mapangahas na ni Lindol at sinundan pa ng walang-awang si Tsunami sa inyong lugar. Ikaw ang headline ngayon sa radyo,tv,newspaper at internet. Pati na rin sa twitter ay trending topic ang tungkol sa'yo.
Malaki ang kinakaharap mong problema.Subalit lagi mong iisiping lahat ng problema ay may solusyon. Ituring mong ito'y isang pagsubok lamang. Ikaw ay magpakatatag at malalampasan mo rin ang lahat ng mga ito. Hindi ka rin naman papabayaan ng iyong mga kaibigan na masadlak sa dusa.
Ako'y nalulungkot at tanggapin mo ang taos puso kong pakikiramay kasama ng aking matalik na kaibigan na si Pilipinas sa mga nangyari.Ipagdadasal namin ang iyong mabilis na paggaling, na sana ikaw ay makabangon muli at magsimula ng panibagong buhay.
Hayaan mo at tumutulong naman si Lady Gaga sa pagtitinda ng bracelet sa kanyang mga fans para magkaroon ng pera para sa'yo.
Hanggang dito na lang. Dapat mag-ingat ka lagi at laging handa sa anumang pagsubok na darating.
God Bless You.
Lubos na Nagmamahal,
Pulubing Prinsipe
Alam kong hindi mabuti ang iyong kalagayan. Nabalitaan ko ang pagdating ng mapangahas na ni Lindol at sinundan pa ng walang-awang si Tsunami sa inyong lugar. Ikaw ang headline ngayon sa radyo,tv,newspaper at internet. Pati na rin sa twitter ay trending topic ang tungkol sa'yo.
Malaki ang kinakaharap mong problema.Subalit lagi mong iisiping lahat ng problema ay may solusyon. Ituring mong ito'y isang pagsubok lamang. Ikaw ay magpakatatag at malalampasan mo rin ang lahat ng mga ito. Hindi ka rin naman papabayaan ng iyong mga kaibigan na masadlak sa dusa.
Ako'y nalulungkot at tanggapin mo ang taos puso kong pakikiramay kasama ng aking matalik na kaibigan na si Pilipinas sa mga nangyari.Ipagdadasal namin ang iyong mabilis na paggaling, na sana ikaw ay makabangon muli at magsimula ng panibagong buhay.
Hayaan mo at tumutulong naman si Lady Gaga sa pagtitinda ng bracelet sa kanyang mga fans para magkaroon ng pera para sa'yo.
Hanggang dito na lang. Dapat mag-ingat ka lagi at laging handa sa anumang pagsubok na darating.
God Bless You.
Lubos na Nagmamahal,
Pulubing Prinsipe
Subscribe to:
Posts (Atom)